Po rewolucji Francja była jedynym krajem w Europie, w której nie było dworu królewskiego, a co za tym idzie – stroju dworskiego. Został on „wskrzeszony” przez Napoleona, a pierwszą ku temu okazją była jego koronacja w 1804r., na której rodzina cesarska wystąpiła w strojach ceremonialnych zaprojektowanych przez Isabeya i Perciera.Męski strój dworski stanowił rozwinięcie wojskowego munduru paradnego i bardzo przypominał habit a’la francaise. Płaszcze dygnitarzy były identyczne jak noszone w XVIII wieku przez kawalerów Orderu Świętego Ducha.Damski strój dworski był całkowicie nowatorski. Został zainaugurowany przez cesarzową Józefinę w czasie ceremonii koronacyjnej. Składał się z prostej sukni z dużym dekoltem ze stojącym koronkowym obszyciem i dworskiego płaszcza z długim trenem. Suknia wg modnego wówczas kroju nawiązująca stylem do antyku. Opadająca w swobodnych fałdach miała przypominać kształtem antyczną kolumnę. Linia talii została przesunięta pod biust, sam biust natomiast był nieco podniesiony. Krój sukni dworskiej był prosty, jednak sama suknia była bogato zdobiona haftami. Hafty wykonywane były z nici jedwabnych lub metalowych, naszywano cekiny, aplikacje z koronki, piór lub z miękkiej skórki. Na strojach dworskich występowały również hafty wykonane z nici platynowych. I tu ciekawostka – haftowaniem dworskich sukni zajmowali się wykwalifikowani hafciarze – głównie mężczyźni. Hafty wykonywane na dole sukni oprócz wartości estetycznej miały również wartość praktyczną – obciążały suknię, co pomagało w uzyskaniu smukłego kształtu. Suknie dworskie szyto z jedwabiu. Pozwoliło to na ożywienie przemysłu jedwabniczego, który po rewolucji był w opłakanym stanie (w 1801r na ręce Napoleona wpłynęła petycja od producentów jedwabiu i handlarzy jedwabiem z prośbą o pomoc). Modny był również aksamit, ale w ciemnych kolorach. Powrót stroju dworskiego to również powrót koronek ku ogromnemu zadowoleniu wytwórców z Alencon, Brukseli, Chantilly i Arras. To co nosiła cesarzowa podchwytywały inne damy i zamawiały podobne suknie, co pozwoliło na ożywienie przemysłu tekstylnego.
Na podstawie:
Francois Boucher „Historia mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku”, Arkady, Warszawa 2003
Poniżej: Jacques-Louis David „Koronacja Napoleona” (nazwa pierwotna „Konsekracja cesarza Napoleona I i Koronacja cesarzowej Józefiny w katedrze Notre-Dame de Paris”, 2 grudnia 1804)