W jednym z pierwszych artykułów pisałam, że we Francji porewolucyjnej Napoleon wprowadził całkiem nowy strój dworski. Rewolucja uniemożliwiła swobodną ewolucję stroju, zgodnie z zachodzącymi w modzie zmianami.
Nieco inaczej sytuacja wyglądała po drugiej stronie Kanału La Manche. Zmiany w stroju dworskim mógł wprowadzić aktualnie panujący władca. Królowa Charlotta trzymała się jednak ustalonego starego protokołu i na dworze brytyjskim nadal obowiązywała suknia na rogówce.
Materiały, z których były szyte suknie dworskie również zostały ściśle określone: aksamit, satyna, jedwab, krepa i gaza. (Zastanawiające jest wyodrębnienie jedwabiu, jako rodzaju tkaniny. Dzisiaj traktowany jest jako rodzaj surowca, z którego może zostać wyprodukowany zarówno aksamit jak i pozostałe wymienione materiały.) Suknie dworskie mogły być haftowane złotem lub srebrem, bądź ozdabiane sztucznymi kwiatami. Etykieta dopuszczała rezygnację ze strusich piór we włosach, jednak panie nadal często je nosiły.
Czy oznacza to, że Brytyjki opierały się nowej modzie? Oczywiście, że nie. Wszelkie nowinki przyjmowały bardzo szybko i na co dzień nosiły się tak samo jak obywatelki innych krajów. Strój dworski był wyjątkiem. Niemniej jednak i na niego nowa moda wywarła wpływ. Przepisy nie precyzowały wszystkiego. Nie określały w którym miejscu suknia ma mieć stan, co pozwoliło na podniesienie go zgodnie z najnowszym trendem.
Co wyszło z połączenia podniesionego stanu i rogówki? Coś bardzo osobliwego. Suknia jedyna w swoim rodzaju, noszona jedynie na brytyjskim dworze. Co o niej myślicie? Podoba Wam się? Czy to nie jest najlepsze zobrazowanie jak francuska myśl rewolucyjna nie przystawała do starej monarchii? 
Na podstawie:
Lamb Charles: A book explaining the ranks and dignities of British Society (1809)
Foto: jak wyżej.